Als adoptie niet erg is, maar trauma wel. Trauma: 

Je mist een arm, niet echt maar als onzichtbaar gevoel mis je een arm, ( jij weet alleen dat er trauma hoort in je lichaam) maar je ziet niet dat die arm er niet is, het is onzichtbaar, toch hebben ze je wel gezegd je mist een arm. Je kunt het niemand aanwijzen en jezelf ook niet. 

Je kijkt maar je ziet gewoon twee armen. Toch mis je een arm. En soms voel je dat ook en soms denk je zelf ook; nou ik heb de andere arm gelukkig nog.

Maar soms denken de anderen ook, je hebt je andere arm nog. Heel vaak kijken mensen je aan en ze zeggen je hebt beide armen nog. In werkelijkheid heb je maar één arm. 

Trauma zit verstopt. Soms komt het te voorschijn.

Leven met trauma 

Het beste is beseffen dat een geadopteerde zijn verhaal elke levensfase weer iets anders doormaakt.  Net als in het gewone leven bij iedereen maar bij een geadopteerde dan nog intenser. Het maakt veel geadopteerden hoog sensitief.  Het heeft niet te maken met aandacht krijgen, het heeft te maken met het begrip ruimte maken voor... . De geadopteerde lost zelf de meeste problemen al op. 

Mensen die niet geadopteerd zijn willen wel eens luisteren  wanneer je nog betrekkelijk jong bent, maar als je volwassen bent denken de oude luisteraars; houdt het dan nooit eens op? 

Nee en het zijn levenslang echter ook momentopnames. Daarom schaamt een geadopteerde zich ook.  Het komt en gaat. Daarom wil je het melden en niet melden. 

 Je wil het melden en tegelijk wil je het niet. Het is een strijd van gezien willen worden en ongezien willen worden. Gewoon willen zijn en speciaal. Door elkaar.  Je wil sterk zijn en niet leunen op anderen maar vaak alleen begrip. En zeggen tegen de ander nu is het verdriet er, nu op dit moment. 

Veel normale gebeurtenissen zijn traumatisch of ingrijpend of abnormaal

Een normale afwijzing kan bij een geadopteerde intens voelen wat niet betekent dat je de geadopteerde daarom hard moet aanpakken.  Als je iemand afwijst, ga dan juist bij een geadopteerde wel stilstaan bij dat het voor hem heel hard aanvoelt, maar ook dat een geadopteerde zelf heel goed weet hoe hij met de afwijzing om moet gaan, en vaak vraagt een geadopteerde alleen maar hey; je wijst mij af, dat is moeilijk, maar ik wil je vertellen ga wel normaal met mij om, want ook al vind ik het zwaar, ik ben ook nog een mens die door wil gaan met mijn gewone leven. 

Ik had het als schoolgaand kind hard nodig om uitleg te krijgen op school over wat adoptie is en hoe mijn leven er uit zou kunnen zien. In werkelijkheid kreeg ik een schooladvies en geen leef met je zes draden advies. 

Het is het meest onzichtbare verlies, want geadopteerden voelen constant ik ben anders.  Ik ben overal anders. Je woont in een ander werelddeel vanaf de dag van je adoptie of aankomst in Nederland en bent als ware aan het integreren. Elke nieuwe fase is weer een nieuwe fase. 

Het gaat soms zo diep dat anderen niet door hebben dat een rootsreis iets anders is dan een vakantie. ik was negen maanden in mijn geboorteland en 40 dagen in het land van mijn voorouders en 40 jaar in Nederland toen ik mijn boek schreef. Ik vermeed de pijn in mijn hart niet en schreef om mijn biologische ouders te vertellen, dit ben ik en dit waren jullie en zo is het leven. Voor ons allemaal en ook voor mijn ouders in Nederland.